برفینه ای ازفریدون مشیری تقدیم به دوستان همرنگ در تابستان گرم:
هم آوای برف...
برآن بام،
آن کاج،
آن نسترن،
به جز بازی برف خاموش، نیست.
من از برف خاموش،خاموش تر!
نه برف،این غبار خاموشی است
که پیچد جهان را به شولای خویش
من اینجا، در این پرده پرده غبار
شوم لحظه لحظه، فراموش تر!
به پهنای تالار هفت آسمان
پری پیکرانی، نهان در پرند
به پرواز، با گیسوانی بلند
پرافشان، در این راه بی انتها
همه پاک و آزاد، شاد و رها!
تو رنگ امیدی، ببار، ای سپید!
دریغا که من دورازآن آفتاب،
که آزادی اش خوانده ام،
وز اوتا ثریا جدا مانده ام؛
سری زیر پر برده ام،
نا امید،
گریزان زگفت و شنید!
هم آوای برف است خاموشی ام
پس پرده های فراموشی ام
ببار ای سپیدی،
ببار ای سپید!
مگر ناپدیدم کنی! ناپدید،
که در مرگ آن عشق والای پاک
کسی نیست از من سیه پوش تر!